COBI 5883: Grumman F6F Hellcat

Over het origineel

De Grumman F6F Hellcat begon zijn gevechtsleven in september 1943 en werd al snel de dominante jager van de Amerikaanse marine in de tweede helft van de Pacific War.

Lengte

10.24 m

Hoogte

3.99 m

Gebouwd

12,275

Hij was ontworpen om de eerdere F4F Wildcat te vervangen en om het Japanse Mitsubishi A6M Zero te kunnen weerstaan. Grumman koos voor een volledig nieuw ontwerp, aangedreven door de 2.000 pk sterke Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp, hetzelfde motorblok dat ook in de Corsair en de P-47 Thunderbolt zat. Toch hield het toestel in veel opzichten een familiegelijkenis met de Wildcat, waardoor sommige waarnemers het de “Wildcat’s big brother” noemden.

In de praktijk bewees de Hellcat zich als een robuust carrier-based gevechtsvliegtuig dat beter presteerde dan de A6M Zero en hielp luchtsoevereiniteit boven de Pacific veilig te stellen. Het toestel nam het op tegen de Vought F4U Corsair, die aanvankelijk hinder had van zichtproblemen en landingen op vliegdekschepen, en won die rol als marinejager. Onder de vlag van de U.S. Navy, U.S. Marine Corps en Royal Navy Fleet Air Arm werden 5.223 vijandelijke vliegtuigen op zijn naam gezet.

In iets meer dan twee jaar tijd rolden 12.275 Hellcats van de band, een opmerkelijke productie voor een toestel met een lengte van 10,24 meter en een hoogte van 3,99 meter. Na de oorlog verdween het type geleidelijk uit de frontlinie van de Amerikaanse strijdkrachten, al bleven radar-uitgeruste F6F-5N’s nog tot 1954 in dienst als nachtjager.

Voor schaalmodellers spreekt juist de stevige, compacte romp met de brede neus en het duidelijke carrier-profiel aan, omdat die kenmerken op modelniveau meteen herkenbaar blijven.

Gebaseerd op Wikipedia.